صبوری، وصیت حسین(ع) به زینب (س) بود…

هیچ کس جز حسین(ع) نفهمید، چه شد که زینب(س) در کربلا صبوری را پیشه خود کرد و با اقتدار در کاخ یزید فرمود: ما رایت الا جم

کد خبر: 14459
تاریخ انتشار : آبان ۱۹, ۱۳۹۳

امام حسین(ع) روز به روز خواهرشان حضرت زینب(س) را برای پذیرفتن مسئولیتی بزرگ آماده می‌کردند و وظایفشان را به ایشان گوشزد می‌کردند. در این جا آماده سازی حضرت زینب(س) توسط برادرشان امام حسین(ع) و همراهی ایشان در حوادث گوناگون در چند مورد بیان می شود:

 

زینب در منزل خزیمیه :

حضرت زینب(س) سال ها پیش از واقعه عاشورا خبر شهادت برادرشان را از جد بزرگوارشان شنیده بودند. امام حسین(ع) تلاش می کردند تا حضرت زینب(س) را به تدریج با حوادث ناگوار آینده آشنا سازند. براساس آن چه در تاریخ ذکر شده حضرت زینب(س) اولین بار در منزل خزیمیه بود که خبر شهادت برادرشان را از خودشان شنیدند.

امام حسین(ع) در مسیر حرکت خود از مکه به عراق یک شبانه روز در منزل خزیمیه اقامت کردند؛ هنگام صبح حضرت زینب(س) خدمت برادر رسیدند و فرمودند: دیشب وقتی از خیمه خارج شدم شنیدم هاتفی ندا داد کیست که در آینده بر شهیدان بگرید؛ بر گروهی که مرگ، آن ها را به سوی وعده پیشین می راند. امام حسین(ع) فرمودند: هر آن چه خداوند تقدیر کرده اند انجام می شود.

 

گفتگو امام با حضرت زینب(س) در عصر تاسوعا:

روز تاسوعا، ابن زیاد نامه ای به عمر داده بود که در آن نامه نوشته بود یا حسین را به سازش دعوت می کنی یا همه ی آن ها را خواهی کشت. در این زمان عمر با سپاه خود به سوی امام حسین(ع) شتافت. امام حسین(ع) روبروی خیمه خود چند لحظه ای به خواب فرو رفته بودند. حضرت زینب(س) با شنیدن هیاهوی دشمن به سوی امام حسین(ع)رفتند و فرمودند: آیا این صداها را می شنوید؟ امام فرمودند: در این لحظه پیامبر(ص)، پدرم علی(ع)، مادرم فاطمه(س) و برادرم حسن(ع) را در خواب دیدم و فرمودند ای حسین به همین زودی به ما می پیوندی. در این هنگام حضرت زینب(س) فریاد ناله ی خود را بلند کردند و امام حسین(ع) فرمودند آرام باش و ما را دشمن شاد نساز.

امام حسین(ع) در این جا خبر شهادت خود را به طور آشکار با حضرت زینب(س) در میان گذاشتند و از او صبوری کردن را خواستار شدند.

 

توصیه های امام حسین(ع) در شب عاشورا به خواهرشان:

امام حسین(ع) در شب عاشورا اشعاری را با خود زمزمه می کردند: ای روزگار اف بر تو، همانا کار به دست خداست و هر زنده ای راه مرا می پیماید. دراین هنگام حضرت زینب(س) ناله سر می دهند و از هوش می روند. وقتی به هوش آمدند حضرت به او فرمودند ای خواهر شکیبایی پیشه کن، ای خواهر در مرگ من صورت نخراش و ناله نکن و گریبان پاره نکن.

در این جا به خوبی آشکار است که چطور امام خواهر خود را برای رویارویی با حوادث آماده می سازند و حضرت زینب(س) هم به سفارشات امام گوش می دهند و شکیبایی را پیشه خود می سازند.

 

همراهی با برادر در روز عاشورا:

حضرت زینب(س) در همه لحظات روز عاشورا همراه برادر خود بودند. یکی از صحنه هایی که بر امام حسین(ع) سخت گذشت شهادت فرزندش علی اکبر بود. در هنگام شهادت علی اکبر حضرت زینب‌(س) ناله و شیون زیادی کردند ولی در هنگام به شهادت رسیدن فرزندان خود صبورانه ایستادند که مبادا ناله ایشان برای فرزندانشان باعث ناراحتی امام‌‌(ع) شود.

با بیان این موارد به خوبی می شود به رابطه عمیق میان امام حسین (ع) و حضرت زینب (س) پی برد. در طی مسیر کربلا و تا واقعه عاشورا امام سعی کردند حضرت زینب(س) را دعوت به صبوری و آماده پذیرفتن مسئولیتی بزرگ کنند و نتیجه این اماده سازی همان می شود که در کاخ یزید حضرت زینب (س) واقعه کربلا را چیزی جز زیبایی توصیف نمی کنند.

کاری از گروه دین و فرهنگ باحجاب

  • ارسال نظرات
  • نظرات بینندگان

دیدگاه

• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.

دیدگاه

• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.