پشیمانی از برقراری رابطه در نوجوانی

یک دختر دوازده ساله کانادایی در منطقه سرگرمی توروتو در ساعت 30 و 2 دقیقه نیمه شب یکی از شب های ماه می 2006 چاقو خورد. بسیاری از مردم از اینکه یک دختر دوازده ساله در چنین ساعتی به پارتی رفته اظهار تعجب کردند...

کد خبر: 20902
تاریخ انتشار : خرداد ۶, ۱۳۹۴

بسیاری از جوانان و نوجوانان غربی گمان می کنند که باید تمایل به تشکیل خانواده و بچه دار شدن را پنهان کنند. این پدیده جهل پلورالیستی نام دارد. این حالت هنگامی پیش می آید که افراد عضو یک گروه تصور کنند احساسات و داوری های شخصیشان با هنجارهای اجتماعی تطابق ندارد، اما مجبورند خود را با آن هنجار هماهنگ کنند؛ چون می خواهند در گروه، مقبول واقع شوند. هر یک از اعضای این گروه فکر می کنند بقیه اعضا طبق خواسته های درونی و حقیقی خود رفتار می کنند؛ در حالی که دیگران هم در واقع تردیدهای پنهانی درباره هنجارهای اجتماعی دارند.

می توان این مسأله را به راحتی در محیط دانشگاه های غربی مصداق یابی کرد که در آن روابط جنسی بی قید و شرط، یک رفتار طبیعی برای جوانان محسوب می شود.

محققان در سال ۲۰۰۳ دریافتند بسیاری از دانشجویان گمان می کنند دانشجویان دیگری که مرتکب انواع بی بند و باری ها می شوند، نسبت به خودشان احساس رضایت بیشتری دارند. (اما بر خلاف تصورشان، دیگران هم از این کار ناراضی اند.) این پژوهش هم مثل پژوهش های دیگری که در زمینه جهل پلورالیستی انجام گرفته حاکی از وجود نوعی توهم در مورد فراگیر بودن یک مسأله است.

در واقع همه دانشجویان به طرف هنجارهای نامناسب اجتماعی شنا می کنند و گمان می کنند دیگران حال خوشی دارند در حالی که در واقع آن ها هم در حال غرق شدن هستند.

حدود ۷۰ درصد از کسانی که با آن ها صحبت شده احساس می کردند باید تمایل به تشکیل خانواده و بچه دار شدن را پنهان کنند. بسیار تعجب برانگیز بود که حدود نیمی از صحبت ها حاکی از این بودند که خود والدین دخترها، فکر می کردند که دخترشان به علت نداشتن روابط جنسی آزاد مشکلی دارد. امروزه، بسیاری از زنان جوان به این دلیل که از آن ها توقع می رود روابط جنسی موقت برقرار کنند، تحت فشارند. همان گونه که قبلا از مادرانشان توقع می رفت تا هنگام ازدواج پاکدامن بمانند. والدین فکر می کنند که باید خونسرد باشند و وانمود کنند که فرزندانشان درهر صورت کار خودشان را انجام می دهند؛ در حالی که این نوع رفتار اتفاقا فشار بیشتری ایجاد می کند. برای پسران هم همین طور است، گفتن این که تو آزاد هستی و هر کاری می خواهی انجام بده، همیشه برای آن ها این معنی را تداعی نمی کند که من دوستت دارم.

 

عفاف گرایی در غرب

 

به عنوان مثال، پسر نوجوان پانزده ساله ای از مادرش گله مند است و می گوید او مرا دوست ندارد، چرا که هیچ گاه از من نمی پرسد کجا می روم یا با چه کسی هستم یا این که چرا شب دیر به خانه می آیم. برای به خانه آمدنم ساعتی تعیین نکرده و هیچ گاه نمی پرسد مشغول چه کاری هستم.»

ریچل یکی از جوانانی است که فکر می کرد به خاطر عدم همسو شدن با موج آزادی جنسی دارای مشکل است. او می گفت: «من بیست سال سن دارم و همواره در ذهنم سوال هایی مطرح می شود مثل این که من چه مشکلی دارم که هنوز رابطه جنسی برقرار نکرده ام؟ قبلا نمی توانستم این مسأله را برای خودم حل کنم که چرا مثل دوستانم با مردهای غریبه روابط نامشروع برقرار نمی کنم و باید بگویم که نزدیک بود من هم به سمت این گونه کارها کشیده شوم. فقط به این دلیل که گمان می کردم به رشدم کمک کند. اما خیلی زود فهمیدم که من هیچ مشکلی ندارم و تنها برای حفظ پاکدامنی خود، این کار را می کنم. تمایل من برای داشتن رابطه با یک نفر (همسر)، بچه گانه و ناپخته نیست، من نمی ترسم فقط علاقه ایی به داشتن رابطه جنسی به عنوان یک تفریح و سرگرمی ندارم.»

هم چنین کری که در موقعیتی همانند ریچل قرار دارد می گوید: «در دانشگاه خیلی به من سخت می گذشت. فکر می کردم تشخیص فطری ام (مبنی بر این که کارهایی که انجام می دهم بد هستند) غیر منطقی است و می کوشیدم طرز تفکر “اصلا مهم نیست” را اتخاذ کنم.»

واقعیت ناراحت کننده این است که اکثر دختران نوجوان بدون این که خودشان بخواهند، رابطه جنسی برقرار می کنند. بر اساس مطالعه ای که بر روی ۲۷۹ دختر نوجوان صورت گرفت و در ژوئن ۲۰۰۶ در آرشیو مجله پزشکی کودکان و نوجوانان به چاپ رسید حدود ۴۱ درصد دختران چهارده تا هفده ساله گفتند با میل و اختیار خود رابطه جنسی برقرار نکرده اند؛ بلکه بیشتر آن ها به علت نگرانی از عصبانیت پسران به این کار تن داده اند. اما وقتی این کار با میل هم صورت می گیرد، به ویژه برای دختران، معمولا به پشیمانی می انجامد.

بر اساس مطالعه ای که توسط مرکز پیشگیری از بارداری نوجوانان در سال ۲۰۰۴ انجام شد، دو سوم نوجوانانی که رابطه جنسی داشته اند، آرزو می کردند که کاش بسیار دیرتر این کار را انجام می دادند. (بر اساس تحقیقاتی که در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴ صورت گرفت، تعداد دخترانی که این اظهار پشیمانی را کرده اند در هر دو مورد بیش از پسران بود.)

دایان سایر هم در برنامه ویژه معروفش با موضوع طرح کنترل زاد و ولد نورپلانت در دبیرستان های حومه شهر، این واقعیت غیر منتظره را فاش کرد. همه دختران فعال از لحاظ رابطه جنسی که گزارشگران با آن ها مصاحبه کرده بودند؛ آرزو می کردند که کاش تا هنگام ازدواج صبر می کردند. بزرگسالان این محله به شدت حامی طرح نورپلانت برای دختران نوجوان بودند و وقتی اعتراف دختران را شنیدند بسیار شوکه شدند.

در می ۲۰۰۶، پژوهشی که از سوی موسسه ملی سلامت حمایت می شد، نشان داد از بین ۱۹۰۰۰ نوجوان، دخترانی که رابطه جنسی را تجربه کرده بودند ۴ برابر بیشتر از پسران دچار افسردگی شده بودند.

 

دختران وجود خود را واقعی نمی دانند

 

عفاف گرایی در غرب

 

در همه اتاق های اورژانس ، دخترانی هستند که عمدا به بدن خود آسیب وارد کرده اند. روان پزشکان می گوید آسیب وارد کردن به بدن معمولا ناشی از عصبانیت و یا احساس مورد غفلت واقع شدن است.

نویسندگان کتاب «معرفی اجمالی مسائل دخترانه» از والدین می خواهند خیلی نگران نباشند چون: «به گفته پژوهشگران صدمه زدن به اعضای بدن آنقدر که فکر می کنیم هشدار دهنده نیست. این کار به دو دلیل انجام می گیرد:

۱- از استرس کودکی که احساس شکست درونی می کند؛ می کاهد.

۲- به او کمک می کند در جهانی که او را نمی شناسند و نمی بینند ، احساس واقعی بودن کند.»

بگذریم از این که خود دختران اعتراف می کنند احساس بدبختی می کنند؛ حتی اگر حقیقت را بپوشانید. آیا همین که آن ها احساس واقعی بودن نمی کنند به اندازه کافی عجیب و غریب نیست؟ چرا در جامعه ای که ادعا می کند آزادی دختران را سرلوحه اهدافش قرار داده است دختران احساس می کنند وجودشان واقعی نیست؟

 

کاری از گروه دین و فرهنگ باحجاب

منبع

 

برگرفته از کتاب دختران به عفاف روی می آورند، نوشته وندی شلیت

  • ارسال نظرات
  • نظرات بینندگان

دیدگاه

• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.

دیدگاه

• نظر شما پس از بررسی و بازبینی توسط گروه مدیریت برای نمایش در سایت قرار داده می شود.